Brand in Klein Hollen

In der ersten Zeit ihres Bestehens soll die Feuerwehr bei einem Brand in Klein Hollen etwas voreilig gewesen sein.
Darauf erschien im „Achimer Kreisblatt“ folgendes Gedicht:

De iwrige Füerwähr V’Iäten Weeke Sünnabend wör’t

as man’t hier gräsig tuten hört.

Krischan blaast to’n Süden rut, Hinnerk in’n Dörp maakt ähnlich Luut.

Bald wör’t een Lopcn un en Rönnen,

man all na’n Sprützenhuus to, un dat güng so:

Den Helm ünnern Arm, un mit de Hännen

möken se sick dc Röcke to.

Man flink de Sprütt’n rutgetog’n!

Buur Jan, de jüst bi’n Dröschen wöör,

de kummandeer den Knech‘ mit vullen Magen:

„Fritz, vör’n Göpcl rut dc Peer

un vör de Sprütt’n vörgespannt!“

„So, nu man los, nu hen no’n Brandt!

Wo’t Füer is, wüllt se jo woll segg’n!“

Fritz föhrt mit dc Sprütten weg,

föhrt eerst mol hen na’n Holl’n to.

„Wo wüllt ji hen“, ecn Moorbuur seggt,

„mit joc Sprütten all so froh?“

„Och jo, wi wolln woll hen na’t Füer,

wenn wi bloß wüssen, wo dat wöör!“

„Och, Kinncrs“, lach‘ dc Moorbuur lut,

„dat Fücr, dat is doch längs‘ wedder ut!“

„In Früchtlingsdörp dor backt se Koken

un hebbt den Backoben düchtig heet,

dat füng ganz gräsig an to roken,

dat‘ bald as ’n grodet Füer leet.

Dat is nu aber längst vörbi,

se hebbt nu all dat Brot inschob’n.

Nu dreiht man wedder üm, un jüh!

Un kickt man nich so verschraub ’n!

Man gau wedder üm no Kind un Fro,

un annermol kiekt eerst beter to!